Legendarna Ruta 66 ili, kako je ponekad zovu, “Majka svih cesta” dugačka je čak 3.940 kilometara.
Povezuje Čikago sa Santa Monikom u Kaliforniji, a prolazi kroz ukupno osam američkih saveznih država: Illinois, Misuri, Kanzas, Oklahomu, Teksas, Nju Meksiko, Arizonu i Kaliforniju.
Počinje u Čikagu, na raskrsnici Ulice Adams i Avenije Mičigen, gdje stoji i znak koji ukazuje na njezin početak. Ista stvar vrijedi i za njezin kraj: završava na Santa Monica Pieru.
Nastala prije 100 godina
“Začeta” je prije 100 godina, dakle 1926., ali u potpunosti asfaltirana tek 1938. Iz američke mreže autoputeva isključena je 1985. godine, tada ju je zamijenio Interstate Highway System.
Ali, daleko od toga je napuštena… Ova istorijska cesta danas je prava turistička meka, a neki od gradova i mjesta koji su nicali uz nju te ugostiteljski objekti i moteli u kojima su putnici tražili predah stekli su gotovo pa kultni status.
Bila je to, a i danas je, cesta koja utjelovljuje duh slobode…
Nekada bila najbrži put do Zapada
Nekada je bila više stvar praktičnosti nego slave i zabave. Tokom 1920-ih godina broj automobila u SAD-u se utrostručio, sa osam na čak 23 miliona vozila, a njihovi su vlasnici htjeli njima i putovati, prenosi Mental Floss.
Ruta 66 nametnula se kao jednostavno i logično rješenje: bila je to jedinstvena putna ruta koja je postojeću udaljenost između Čikaga i Los Anđelesa skratila za nekoliko stotina kilometara.
Predstavljana je kao najbolja, najkraća i najljepša cesta koja povezuje ova dva grada, simbol slobode, avanture i američkog sna.
Za sve je “kriv” čovjek po imenu Sajrus Ejveri koji je 1924. godine postao državni povjerenik za autoputeve u Oklahomi.
On se počeo se zalagati za uspostavljanje jedinstvene ceste koja bi Srednji zapad povezivala sa Zapadom.
Ideja o autoputu koji bi prolazio kroz njegovu saveznu državu bila je velikodušna u smislu da se radilo o projektu koji je nadilazio granice njegove savezne države, ali je u svojoj suštini bila i sebična: izgradnjom ceste je želio privući saobraćaj, a time i kapital na domaći teren.
Utrka sa 300 učesnika
U svrhu promovisanja ceste na njoj je svojedobno bila organizovna i utrka, od Los Anđelesa do Njujorka. Bilo je to 1928. godine, u utrci je učestvovalo 300 trkača, a velik dio trase utrke išao je upravo tom cestom.
Uz nju, u Oklahomi, i dalje stoji spomenik posvećen pobjedniku Endiju Pejnu.
Da pređe tu udaljenost trebala su mu 573 sata i pet pari tenisica, a nagrada je bila 25.000 dolara.
Glavna ulica Amerike, ali ne za svakoga
Osim nadimka “Majka svih cesta”, koji joj je dao Džon Stajnbek u romanu “Plodovi gnjeva”, često su je nazivali i glavnom ulicom Amerike.
U prvoj polovici 20. vijeka bila je simbol nade za brojne migrante koji su u potrazi za boljim životom putovali prema zapadu.
Ipak, za neke je putovanje tom rutom bilo daleko od romantične slike slobode, posebno za Afroamerikance, kojima je kretanje tom cestom često bilo otežano, kako navodi Mental Floss.
Naime, većina bjelačkih biznisa uz cestu zatvarala im je svoja vrata, neki su gradovi postavljali znakovlje koje ih je upozoravalo da do sumraka moraju napustiti granice grada, a i uopšteno je čak više od polovine okruga uz samu cestu bilo nastanjeno isključivo bjelačkim stanovništvom.
Isto tako, jedan od nadimaka koji je nosila bila je i “Autoput Vila Rodžersa”, u čast tog komičara, glumca i političkog komentatora.
100 muzeja i 250 motela
Ruta 66 svake godine privlači milione posjetilaca odnosno putnika.
Njenom istorijom i tematikom bavi se čak 100 muzeja, a uz nju stoji najmanje 250 motela.
Gledano po državama, njen najveći dio proteže se upravo kroz Oklahomu, oko 700 kilometara. Kansas ima samo 20-ak kilometara, ali sve su države, kojima prolazi Ruta 66, pune atrakcija, prenosi putnikofer.hr.
